cinema

Bienvenue chez les Ch'tis / Κωμωδία. Σενάριο: Dany Boon, Alexandre Charlot, Franck Magnier. Πρωταγωνιστούν: Kad Merad, Danny Boon, Zoe Felix, Anne Marivin. Γαλλία 2008. Διάρκεια: 106'.

(2,5 / 5)

Ο Φιλίπ ζει με την καταθλιπτική γυναίκα του και τον πεντάχρονο γιό του σε μια πόλη του γαλλικού Νότου. Για να την ικανοποιήσει, θα κάνει τα πάντα για να πάρει μετάθεση στην Κυανή Ακτή. Οι άστοχες όμως και απεγνωσμένες του κινήσεις θα τον οδηγήσουν στον άγνωστο Βορρά.

Κάτι το εξαιρετικό συμβαίνει με αυτήν την ταινία ... Πάνω από 20.000.000 εισιτήρια στη γαλλική κινηματογραφική αγορά και να καταρρίπτεις το στοιχειωμένο ρεκόρ της «Μεγάλης Απόδρασης» (La grande Vadrouille - 1966) δεν είναι και λίγο και σίγουρα αρκούν για να σε χαρακτηρίσουν ταινία φαινόμενο..

Ο Φιλίπ είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που προσπαθεί να κάνει τα πάντα για την οικογένειά του. Η μετάθεσή του στον αφιλόξενο καθώς νομίζει Βορρά, είναι γι' αυτόν ένα αδυσώπητο χτύπημα της μοίρας. Η παραμονή του όμως στο Bergues κάθε άλλο παρά δύσκολη είναι. Η ζεστασιά με την οποία τον περιβάλλουν οι κάτοικοι της μικρής πόλης τον κάνουν να συντρίψει κάθε προκατάληψη του παρελθόντος. Και αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που περνάει η νέα ταινία του Boon, σε κάθε δυσκολία, με συντροφικότητα και καλή θέληση ο άνθρωπος μπορεί να τα καταφέρει.

Η ταινία αρνούμενη να μπει σε μονοπάτια συνηθισμένα της κινηματογραφικής βιομηχανίας όπως οι ύβρεις και τα σεξιστικά υπονοούμενα, παραμένει βαθιά ανθρώπινη κάνοντάς μας να ελπίζουμε ότι υπάρχουν δημιουργοί που σαν άλλοι Γαλάτες αντιστέκονται στην υποκουλτούρα της σύγχρονης εποχής. Όχι φυσικά ότι το δημιούργημα του Dany Boon διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Κάθε άλλο, πρόκειται για ένα μέτριο ποιοτικά φιλμ το οποίο όμως με την απλότητά του σε κερδίζει.

Ο σκηνοθέτης έχοντας κι αυτός καταγωγή από το γαλλικό Βορρά κατάφερε να παρουσιάσει με ειδυλλιακό τρόπο τους συντοπίτες του και να προσδώσει στην περιοχή μια λάμψη που θυμίζει τη γαλλική Ριβιέρα! Ταυτόχρονα όμως έδωσε και στους συμπατριώτες του αυτό που τους έλειπε κινηματογραφικά, δηλαδή μια ταινία που να «φωνάζει» Γαλλία από την αρχή ως το τέλος.

(3/5)

Από τη μία ο άνθρωπος της πόλης, ο Μαχμούτ, μόνος, απόμακρος, αδυνατεί να επικοινωνήσει με τους συνανθρώπους του για να βρεθεί στο τέλος παγιδευμένος σε μια ζωή που και ο ίδιος δεν επιθυμεί. Έχει ξεπουλήσει όνειρα κι ιδανικά και καταλήγει απομονωμένος στο διαμέρισμά του με μοναδική παρέα φαντάσματα του παρελθόντος. Από την άλλη ο άνθρωπος του χωριού, ο Γιουσούφ, ο γεμάτος ελπίδες νέος, που ονειρεύεται μόνο τη φυγή, το ταξίδι στη θάλασσα. Καθημερινά έρχεται σε επαφή με την αφιλόξενη πλευρά της πόλης. Η περιδιάβαση των άδειων δρόμων και των πολύβουων κτιρίων δεν έχει γι' αυτόν αποτέλεσμα. Με μαθηματική ακρίβεια τα όνειρά του οδηγούνται στο βυθό της ήρεμης θάλασσας του Μαρμαρά. Τέλος η Κωνσταντινούπολη , τόπος συνάντησης και συγκατοίκησης των δύο, άσπιλη μες στη λευκότητα του χιονιού να στέκει αφιλόξενη, μοναχική, όπως και οι ήρωές μας.

Μεσήλικας σκηνοθέτης οργανώνει μια σειρά πρωτότυπων δοκιμαστικών για την επιλογή πρωταγωνιστριών για τη νέα του ταινία. Η κατάληξή τους όμως δεν θα είναι η αναμενόμενη.  

Το πάθος είναι ο κύριος άξονας της ταινίας του Jean - Claude Brisseau. Είναι η κινητήρια δύναμη του ηδονικού κόσμου που φαντάζεται (ή και ζει) ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Ο Franηois, ο ήρωας της ταινίας, θέλει ν' αποτυπώσει την ηδονή στο πρόσωπο των γυναικών. Έτσι μέσα από μια σειρά δοκιμαστικών προκαλεί στις φιλόδοξες πρωταγωνίστριές του το πάθος, αγνοώντας από αφέλεια ή και από υπέρμετρο ενθουσιασμό τις καταστρεπτικές συνέπειες. Γιατί το πάθος γεννά πόνο και βία. Γεννά την εκδίκηση. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση δεν υπάρχει θύτης και θύμα. Παίρνουν όλοι μέρος σ' ένα δούναι και λαβείν παράλογο και παράφορο όπως ακριβώς αρμόζει στην έννοια του πάθους. Όλοι καταστρέφουν και όλοι καταστρέφονται.  

Όλα τα παραπάνω βέβαια θα είχαν κάποιο νόημα αν δεν ήταν δοσμένα με τρόπο απλοϊκό, σε μια ταινία καθαρά αυτοβιογραφική. Αφού βρέθηκε στο εδώλιο των γαλλικών δικαστηρίων για σεξουαλική παρενόχληση κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών (κάστινγκ) για την προηγούμενη ταινία του, ο σκηνοθέτης αποφάσισε να απολογηθεί κινηματογραφικά. Δημιουργεί όμως ένα «καλλιτέχνημα» στα όρια του πορνογραφήματος, παρεμβάλλοντας ανόητες αναφορές στην ψυχανάλυση και τον Φρόιντ (Οιδιπόδειο σύμπλεγμα). Θεωρεί τον εαυτό του ένα σύγχρονο Οιδίποδα, που τυφλωμένος από τα πάθη, πορεύεται στο άγνωστο αναζητώντας μία χείρα βοηθείας. Έλεος ...

Ο Jason Bourne, προσπαθώντας να βάλει σε μια τάξη το λησμονημένο παρελθόν του, βρίσκεται για άλλη μια φορά στο «μάτι του κυκλώνα». Η δολοφονία ενός δημοσιογράφου και τα όσα αυτός του αποκαλύπτει, τον φέρνουν πιο κοντά στην ανακάλυψη του «Άγιου Δισκοπότηρου», της ταυτότητάς του...

Διαβάστε περισσότερα στο:

Τόκυο 1943... Ο δάσκαλος γερμανικών Hyakken Uchida αποφασίζει να βγει στη σύνταξη και να αφοσιωθεί στη συγγραφή βιβλίων. Οι μαθητές του, αποφασίζουν να γιορτάζουν κάθε χρόνο τα γενέθλιά του. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού τηρείται ένα περίεργο τελετουργικό.

Στο άκουσμα του ονόματος Hyakken Uchida, φίλε αναγνώστη, το πιθανότερο είναι να μη νιώσεις τίποτα. Και είναι απολύτως φυσικό αφού δεν είσαι Ιάπωνας. Γιατί αν είχες ανατραφεί στη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου, των σαμουράι και του σάκε (παραδοσιακό ποτό) αποκλείεται να μη γνώριζες το δάσκαλο γερμανικών, το συγγραφέα και ακαδημαϊκό Hyakken Uchida (1889 - 1971). Η ταινία λοιπόν αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, στηριζόμενη σε μεγάλο βαθμό στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Uchida, «Madadayo».

«Madadayo» σημαίνει «όχι ακόμα». Κατά τη διάρκεια του εορτασμού των γενεθλίων του Uchida οι μαθητές του, συνήθιζαν να του κάνουν την ερώτηση «Maida Kai?» (είσαι έτοιμος;) για να πάρουν την απάντηση «Madadayo». Όλα αυτά για να πω την αλήθεια ίσως να σου φαίνονται κινέζικα, για την ακρίβεια γιαπωνέζικα, όμως είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ιαπωνική κουλτούρα. Αυτό το είδος των ερωταποκρίσεων είναι ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι με το οποίο κοροϊδεύουν δυνατά το χάρο. Ακόμα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης συμμερίζεται την αδυναμία των δυτικών να αντιληφθούν τη σημασία αυτού του ιδιόμορφου παιχνιδιού και το εξωτερικεύει σε μια καταπληκτική σκηνή όπου Αμερικάνοι στρατιώτες μπαίνουν στο χώρο συνεστίασης και δείχνουν σαστισμένοι με το ιδιόμορφο του πράγματος.

Η τελευταία ταινία του Kurosawa δεν έχει κάτι το επικό, όπως προηγούμενές του. Ωστόσο για άλλη μια φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο άνθρωπος και η δύναμη που έχει για να αλλάξει τον κόσμο. Γιατί ως ουμανιστής ο Kurosawa πίστευε στη δύναμη του ατόμου (για να αλλάξει η κοινωνία πρέπει να αλλάξει το άτομο, αν γίνονταν όλοι καλοί όπως ο δάσκαλος ο κόσμος θα ήταν σίγουρα καλύτερος). Πέραν τούτων την ταινία οφείλουμε και πρέπει να τη δούμε ως την τελευταία ενός μεγάλου σκηνοθέτη. Και εξηγούμαι: Στο πρόσωπο του δασκάλου θα μπορούσαμε άνετα να διακρίνουμε τον Ιάπωνα σκηνοθέτη, ο οποίος «φωνάζει» δυνατά σε όσους θεωρούν ότι ξόφλησε «madadayo». Δεν πέθανε, στέκει πίσω από την κάμερα αγέρωχος και κάνει ταινίες. Δυστυχώς η ίδια η ζωή θα τον διαψεύσει, μετά πέντε χρόνια θα αφήσει την τελευταία του πνοή χτυπημένος από βαρύ εγκεφαλικό. Η ταινία με την οποία ξόρκιζε το θάνατο ήταν και η τελευταία του. Από ετούτη τη σκοπιά ιδωμένο θα μπορούσε το έργο να χαρακτηριστεί «σχεδόν αυτοβιογραφικό».

Ένας οδηγός ταξί και βετεράνος του Βιετνάμ, ο Τράβις, περιπλανιέται στους κακόφημους νυχτερινούς δρόμους της Νέας Υόρκης. Αηδιασμένος από τη διαφθορά αποφασίζει να πάρει το νόμο στα χέρια του και να «ξεπλύνει» την πόλη από τα αποβράσματα.

Διαβάστε περισσότερα στο:

Από χθες ο ελληνικός κινηματογράφος θρηνεί για το χαμό του πιο ανατρεπτικού τέκνου του. Ο Νίκος Νικολαίδης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 67 ετών. Έγινε γνωστός μέσα από τις ταινίες «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα», «Γλυκιά συμμορία», «Πρωινή περίπολος», «Singapore Sling», «Θα σε δω στην κόλαση αγάπη μου», «Ο χαμένος τα παίρνει όλα» καθώς και από την τηλεταινία «Το κορίτσι με τις βαλίτσες». Το τελευταίο του κινηματογραφικό έργο ήταν το «Zero years» (2005).

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του: http://www.nikolaidis.eexi.gr/

Η Μυρτλ, διάσημη θεατρική ηθοποιός, έρχεται αντιμέτωπη με τα φαντάσματα της παρελθούσης νιότης της όταν μια θαυμάστριά της σκοτώνεται μπροστά της.

Διαβάστε περισσότερα για την ταινία στο:

VERTIGO

Περισσότερα για την ταινία διαβάστε στο:

VERTIGO

Η όμορφη σύζυγος (Catherine Deneuve) που αναζητά διέξοδο από το σεξουαλικό της αδιέξοδο, ο σύζυγος (Jean Sorel) που αποζητά -όχι και τόσο επίμονα είναι η αλήθεια- τη σαρκική επαφή, ένας «ασεβής» -στα όρια του αναρχικού- φίλος (Michel Piccoli) που δίνει μια διεύθυνση (ίσως και τη λύση) κι ένα πορνείο, τόπος πραγματοποίησης των μύχιων φαντασιώσεων της συζύγου συνθέτουν πρόσωπα και σκηνικό αυτής της ταινίας.

Ο Bunuel με εξαιρετική μαεστρία χειρίζεται ένα τολμηρό για την εποχή (1967) θέμα, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Joseph Kessel και το απογειώνει. Μας αφήνει να παρασυρθούμε σ' ένα ταξίδι που το σύνορο πραγματικού και φανταστικού είναι δυσδιάκριτο.

Η ταινία αρχίζει όπως ακριβώς τελειώνει, μ' ένα όνειρο, μήπως λοιπόν και το μεσοδιάστημα αποτελεί ένα όνειρο, μια σεξουαλική φαντασίωση της Σεβερίν (Deneuve); Μήπως όλα όσα βιώνει εκτυλίσσονται στη φαντασία της και δε λαμβάνουν ποτέ χώρα; Ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι ο «ανάπηρος» σύζυγος δεν είναι κατασκεύασμα της φαντασίας της Σεβερίν για να δηλωθεί η ανικανότητά του να συνευρεθεί μαζί της -έστω κι αν δεν ευθύνεται ο ίδιος γι' αυτήν του την ανικανότητα; Ή ποιός μπορεί να αναφωνήσει αναφανδόν ότι ο ψυχρός δολοφόνος (έμμεση αναφορά στη σεξουαλική ψυχρότητα της Σεβερίν) που συνευρίσκεται με τη σύζυγο και αφήνει παράλυτο τον άνδρα της δεν αποτελεί κι αυτός αποκύημα της φαντασίας της; Ο δολοφόνος σκοτώνεται από την αστυνομία, η Σεβερίν σταματά να δουλεύει στο πορνείο, ο οικογενειακός φίλος αποκαλύπτει τη διπλή της ταυτότητα στο σύζυγο και ως εκ θαύματος ο ανάπηρος περπατά! Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, δεν υπάρχει φίλος, δεν υπάρχει «ανάπηρος» σύζυγος, ούτε εραστής ούτε πορνείο όλα είναι στη φαντασία της Σεβερίν. Αυτή τ' αποκαλύπτει στο σύζυγό της και απελευθερώνεται από τα δεσμά της σεξουαλικής καταπίεσης και ψυχρότητας.

Όπως και να έχει πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία. Για άλλη μια φορά ο σκηνοθέτης δε διστάζει να ασκήσει έντονη κριτική στον καθωσπρεπισμό της αστικής τάξης αλλά και να εκφράσει μια συγκεκαλυμμένη απέχθεια προς τον κλήρο. Τέλος και κυρίως παραμένει σταθερός στην εμμονή του με τη στέρηση και ιδιαίτερα τη σεξουαλική. Η ερμηνεία της εκθαμβωτικής Deneuve, που σημειωτέον δεν ήταν η πρώτη επιλογή του Bunuel, είναι εξαιρετική. Καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συνδυάσει τη σεξουαλική ψυχρότητα με τη διαστροφή (κάτι ανάλογο είχε επιτύχει και το 1965 στην Αποστροφή του Πολάνσκι).